Deze cursus is niet alleen op theorie gebaseerd. Met behulp van de Twist Disc voeren deelnemers hun eigen bewegingen uit en nemen deze op video op. Vervolgens analyseren ze hoe de lichaamshouding, de beweging van de wervelkolom en de dynamische activering van de core-spieren veranderen tijdens rotatie, balans en gewichtsverplaatsing. Er wordt met name aandacht besteed aan hoe activering rond het lichaamscentrum de uitlijning van de wervelkolom en de dynamische houdingsstabiliteit tijdens beweging ondersteunt.

Videoanalyse wordt vervolgens gebruikt om te onderzoeken hoe bewegingen van de bovenste ledematen, schouders, het bekken en de onderste ledematen de individuele wervelsegmenten beïnvloeden via de kinetische keten. Door de werkelijke beweging te vergelijken met de functionele anatomie, ontwikkelen deelnemers een praktisch begrip van opstijgende en dalende kinetische ketens, bewegingsgewoonten en compensatiepatronen, en leren ze hoe deze bevindingen kunnen worden toegepast op bewegingscorrectie en manuele therapie.

Het eerste weekend legt de basis voor het hele programma. De deelnemers bestuderen de biomechanica van de wervelkolom, de mobiliteit van de wervelkolom, de ademhalingsmechanica en dynamische houdingsanalyse, en verbinden deze concepten met functionele anatomie, palpatie en praktische beoordeling van de kinetische keten.

De training is zeer praktijkgericht. Deelnemers registreren en analyseren hun eigen bewegingen, werken gedetailleerde casestudies door en bestuderen geselecteerde bewegingspatronen van atleten om te begrijpen hoe wervelsegmenten, het bekken, de heupen, schouders en ledematen op elkaar inwerken tijdens daadwerkelijke bewegingen. Door videoanalyse te combineren met functionele anatomie ontwikkelen deelnemers een dieper inzicht in bewegingsgewoonten, compensatiepatronen en individuele verschillen in de kinetische keten.

Het weekend is bedoeld om geavanceerde beoordelingsvaardigheden te ontwikkelen die direct in de beroepspraktijk kunnen worden toegepast. Deelnemers leren hoe bevindingen uit bewegingsonderzoek richting kunnen geven aan sporttraining, houdingsverbetering, corrigerende bewegingen, stretching en manuele therapie, waardoor een meer individuele aanpak voor elke cliënt of atleet mogelijk wordt.

De ochtend begint met ongeveer 2,5 uur gerichte training in functionele anatomie en biomechanica van de wervelkolom. De deelnemers bestuderen hoe de facetgewrichten van de halswervels, borstwervels en lendenwervels de segmentale beweging beïnvloeden, evenals de relatie tussen heupbeweging, bekkenbeweging en de wervelkolom. Er wordt met name aandacht besteed aan hoe heupflexie, -extensie en -rotatie de bekkenpositie kunnen veranderen en de bewegingsbelasting op de lendenwervelkolom kunnen beïnvloeden.

De deelnemers bestuderen ook segmentale wervelpalpatie en leren hoe ze individuele wervelniveaus kunnen identificeren en hoe ze de handmatige aanraking kunnen relateren aan wat ze tijdens beweging waarnemen. Ademhalingsmechanismen worden gekoppeld aan thoracale mobiliteit, ribbeweging, costovertebrale mechanica en thoracale demifacetten, met een praktische beoordeling van hoe verschillende ademhalingspatronen de positie en beweging van de wervelkolom beïnvloeden.

's Middags gebruiken de deelnemers de Twist Disc en video-opnames om de lichaamshouding en het gedrag van de bewegingsketen te beoordelen. De analyse onderzoekt of een bewegingspatroon verband houdt met gewoontegedrag, beperkte gewrichtsmobiliteit, verhoogde spierspanning, veranderde myofasciale mobiliteit of compensatie elders in de bewegingsketen. Er worden ook casestudies en geselecteerde voorbeelden van atletische bewegingen gebruikt, gevolgd door corrigerende bewegingsstrategieën en een herbeoordeling.

Op zondag wordt het beoordelingsproces verder ontwikkeld op een geavanceerder niveau. Door middel van videoanalyse van bewegingen, casestudies van deelnemers en geselecteerde bewegingsvoorbeelden van atleten leren studenten bewegingspatronen gedetailleerder te onderzoeken en onderscheid te maken tussen mobiliteitsbeperking, gewoontematige bewegingen en compensatiestrategieën binnen de kinetische keten.

Functionele anatomie, palpatie en manuele beoordeling worden vervolgens gebruikt om deze bevindingen nauwkeuriger te onderzoeken. Deelnemers onderzoeken hoe herhaalde mechanische belasting, veranderde gewrichtsbeweging, verhoogde spierspanning, triggerpoints en veranderingen in de mobiliteit van het bindweefsel de beweging kunnen beïnvloeden, en hoe deze informatie kan worden vertaald naar meer geïndividualiseerde manuele therapie, rek- en strekstrategieën.

Het doel is om verder te gaan dan alleen het identificeren van een abnormale beweging. De deelnemers leren hoe ze deze moeten analyseren, anatomisch verklaren, handmatig beoordelen en die informatie direct toepassen in de beroepspraktijk.

Het tweede weekend richt zich op de heup, het bekken en de lumbale wervelkolom, met bijzondere aandacht voor de interactie tussen deze regio's in de kinetische keten. De deelnemers bestuderen hoe heupflexie, -extensie, interne en externe rotatie, abductie en adductie de bekkenpositie, de beweging van de lumbale wervelkolom en de algehele lichaamshouding beïnvloeden.

Het weekend biedt ook een dieper inzicht in het lumbopelvische ritme, bekkenverschuiving, voorwaartse en achterwaartse bekkenkanteling, bekkenrotatie, sacrale nutatie en contranutatie, en segmentale lumbale biomechanica. Functionele anatomie, palpatie en bewegingsanalyse worden gedurende het hele programma gebruikt om te begrijpen hoe asymmetrie of beperkingen in de heup en het bekken de lumbale beweging kunnen veranderen en de houding, pijn en sportprestaties kunnen beïnvloeden.

De zaterdag begint met een gedetailleerde studie van de functionele anatomie van de heup, het bekken en de lumbale wervelkolom. De deelnemers bestuderen de heupflexoren, -extensoren, -adductoren, -abductoren en -rotatoren, inclusief hoe deze spiergroepen samenwerken tijdens bekkenrotatie en gewichtsoverdracht. Bijzondere aandacht wordt besteed aan rotatiesporten zoals tennis, golf, skiën en basketbal, waarbij gecoördineerde beweging tussen de heup, het bekken en de lumbale wervelkolom essentieel is voor een efficiënte krachtoverdracht.

De deelnemers bestuderen ook de biomechanica van de lumbale segmenten en de lumbopelvische coördinatie, inclusief bekkenkanteling, laterale bekkenverschuiving, beweging van de ASIS en PSIS, sacrale nutatie en contranutatie, en de relatie tussen bekkenbeweging en de afzonderlijke lumbale segmenten. Palpatietraining wordt uitgebreid gebruikt om de relevante spieren, botstructuren en wervelniveaus te identificeren, terwijl functionele anatomie en veelvoorkomende blessurepatronen naast de beoordeling worden besproken.

De sessie introduceert ook belangrijke klinische verbanden rond de thoracolumbale overgang, myofasciale disfunctie en neurale structuren van de heup en de lumbale regio. Aandoeningen zoals meralgia paresthetica worden als voorbeeld gebruikt om te begrijpen hoe lokale anatomie, neurale irritatie en bewegingspatronen op elkaar kunnen inwerken, zonder aan te nemen dat elk symptoom door één enkele structuur wordt veroorzaakt.

De zondag is voornamelijk praktisch van aard en richt zich op het toepassen van de bevindingen van de assessment op dag 1 in manuele therapie, stretching en pijngerichte palpatie. De deelnemers leren hoe ze verhoogde spierspanning, triggerpoints, fasciamobiliteit en bewegingsbeperking rond de heup, het bekken en de lumbale wervelkolom kunnen beoordelen, en hoe deze bevindingen in verband kunnen worden gebracht met de kinetische keten die tijdens beweging wordt waargenomen.

De praktische training omvat rekoefeningen, triggerpointtherapie, diepe weefselmassage en manuele technieken die gericht zijn op het verbeteren van de mobiliteit en het verminderen van overmatige mechanische belasting. In plaats van dezelfde technieken op iedereen toe te passen, gebruiken deelnemers bewegingsanalyse, palpatie en functionele anatomie om een ​​meer geschikte behandelstrategie voor het individu te selecteren.

De bewegingspatronen die tijdens het eerste weekend worden geïntroduceerd, blijven een belangrijk referentiepunt. De deelnemers vergelijken wat ze tijdens de beweging observeren met wat ze handmatig vaststellen, en gebruiken die informatie vervolgens om een ​​meer op maat gemaakte massage- en manuele therapievaardigheid voor het heup-bekken-lumbale complex te ontwikkelen. Het doel is om bewegingsanalyse, segmentale lumbale beoordeling, palpatie en hands-on behandeling te verbinden tot één praktisch klinisch redeneerproces.

Het derde weekend richt zich op de thoracale wervelkolom, ademhalingsmechanismen, schouderbladbeweging en cervicale wervelkolom, waarbij de beoordelingsvaardigheden die tijdens de eerste twee weekenden zijn ontwikkeld, worden samengebracht. De deelnemers bestuderen hoe thoracale mobiliteit en ribbeweging de ademhaling beïnvloeden, hoe het schouderblad samenwerkt met de borstkas en hoe deze veranderingen de cervicale beweging, houding en sportprestaties kunnen beïnvloeden.

De ademhalingsanalyse wordt verder uitgewerkt door middel van oppervlakkige borstademhaling, diepe borstademhaling, buikademhaling en middenrifademhaling, inclusief de relatie tussen thoracale beweging, het middenrif en de zone van appositie (ZOA). Videoanalyse van het eerste weekend wordt opnieuw gebruikt, zodat deelnemers ademhalingspatronen en thoracale mobiliteit kunnen koppelen aan daadwerkelijke beweging, houding en de kinetische keten.

De zaterdag begint met een gedetailleerde bespreking van de functionele anatomie en biomechanica van de borstwervelkolom, ribben, schouderbladen en halswervelkolom. De deelnemers bestuderen de mechanica van de facetgewrichten en halve facetgewrichten in de borstwervelkolom, de beweging van de ribben tijdens de ademhaling, de rotatie en extensie van de borstwervelkolom, en hoe veranderingen in de mobiliteit van de borstwervelkolom de positie van de schouderbladen, de schouderbeweging en de uitlijning van de halswervelkolom beïnvloeden.

De ademhalingsmechanismen worden vervolgens praktisch beoordeeld, waaronder oppervlakkige en diepe borstademhaling, buikademhaling, middenrifademhaling en ZOA-gerelateerde mechanismen. De deelnemers onderzoeken hoe verschillende ademhalingspatronen de positie van de ribbenkast, de thoracale mobiliteit en de houdingsuitlijning kunnen veranderen, en hoe deze veranderingen via de kinetische keten de schouder en de cervicale wervelkolom kunnen beïnvloeden.

Tijdens de sessie worden ook bewegingspatronen bij topsporters onderzocht, met name de rol van de cervicale wervelkolom en de bovenste borstkas bij rotatie, acceleratie en complexe sportbewegingen. Houdingspatronen zoals kyfotische houding en functionele scoliose worden samen met de mobiliteit van de borstkas, de mechanica van de schouderbladen en de ademhaling beoordeeld, in plaats van ze alleen als statische houdingen te beschouwen.

De zondag is gericht op praktische beoordeling en manuele therapie voor de thoracale wervelkolom, het schoudercomplex en de cervicale regio. Aan de hand van videobeelden van bewegingen leren deelnemers te herkennen of beperkingen in de schouder- of cervicale beweging verband houden met beperkingen in de borstwervelkolom, veranderde scapulaire mechanica, ademhalingstechniek, verhoogde spierspanning of compensatie elders in de kinetische keten.

Palpatie en manueel onderzoek worden vervolgens geïntegreerd in de behandeling. De deelnemers bestuderen benaderingen voor nek- en schouderpijn, verhoogde spierspanning, triggerpoints en veranderde fascia-mobiliteit, samen met gewrichtsmobilisatietechnieken, voornamelijk met behulp van technieken met lage snelheid. Afhankelijk van de klinische context en het niveau van de deelnemer kunnen ook geselecteerde mobilisatietechnieken met hogere snelheid worden geïntroduceerd, met de nodige aandacht voor beoordeling, indicaties en veiligheid.

De laatste fase van het weekend brengt het volledige drieweekse programma samen. De deelnemers gebruiken dynamische houdingsanalyse, functionele anatomie, ademhalingsanalyse, kinetische ketenanalyse en manuele bevindingen om te bepalen hoe manuele therapie, mobiliteitsoefeningen en bewegingscorrectie nauwkeuriger kunnen worden afgestemd op de individuele cliënt of atleet.