Ten kurs nie opiera się wyłącznie na teorii. Korzystając z dysku Twist Disc, uczestnicy wykonują i nagrywają własne ruchy, a następnie analizują, jak ułożenie ciała, ruch kręgosłupa i dynamiczna aktywacja rdzenia zmieniają się podczas rotacji, równowagi i przenoszenia ciężaru ciała. Szczególną uwagę poświęca się temu, jak aktywacja wokół środka ciała wspiera ułożenie kręgosłupa i dynamiczną stabilność postawy podczas ruchu.

Następnie analiza wideo służy do zbadania, jak ruch kończyn górnych, barków, miednicy i kończyn dolnych wpływa na poszczególne segmenty kręgosłupa w całym łańcuchu kinetycznym. Porównując rzeczywisty ruch z anatomią funkcjonalną, uczestnicy rozwijają praktyczną wiedzę na temat wstępujących i zstępujących łańcuchów kinetycznych, nawyków ruchowych i wzorców kompensacyjnych, a także uczą się, jak te odkrycia można zastosować w korekcji ruchu i terapii manualnej.

Pierwszy weekend buduje podwaliny całego programu. Uczestnicy zgłębią biomechanikę kręgosłupa, jego ruchomość, mechanikę oddychania oraz dynamiczną ocenę postawy, łącząc te koncepcje z anatomią funkcjonalną, palpacją i praktyczną oceną łańcucha kinetycznego.

Szkolenie ma charakter praktyczny. Uczestnicy będą rejestrować i analizować własne ruchy, analizować szczegółowe studia przypadków oraz analizować wybrane wzorce ruchowe sportowców, aby zrozumieć, jak segmenty kręgosłupa, miednica, biodra, barki i kończyny współdziałają ze sobą podczas rzeczywistego ruchu. Łącząc analizę wideo z anatomią funkcjonalną, uczestnicy rozwiną głębszą umiejętność rozpoznawania nawyków ruchowych, wzorców kompensacyjnych i indywidualnych różnic w łańcuchu kinetycznym.

Weekend ma na celu rozwinięcie zaawansowanych umiejętności oceny, które można bezpośrednio zastosować w praktyce zawodowej. Uczestnicy dowiedzą się, jak wyniki badań ruchowych mogą pomóc w treningu sportowym, poprawie postawy, korekcji ruchu, rozciąganiu i terapii manualnej, umożliwiając bardziej zindywidualizowane podejście do każdego klienta lub sportowca.

Poranek rozpoczyna się około 2,5-godzinnym, ukierunkowanym treningiem z anatomii funkcjonalnej i biomechaniki kręgosłupa. Uczestnicy zgłębią wpływ stawów międzywyrostkowych odcinka szyjnego, piersiowego i lędźwiowego na ruch segmentarny, a także relację między ruchem bioder, miednicy i kręgosłupa. Szczególną uwagę poświęcimy temu, jak zgięcie, wyprost i rotacja bioder mogą zmieniać ustawienie miednicy i wymagania ruchowe stawiane kręgosłupowi lędźwiowemu.

Uczestnicy zgłębią również segmentarną palpację kręgosłupa, ucząc się rozpoznawania poszczególnych poziomów kręgosłupa i łączenia odczuć manualnych z obserwacjami podczas ruchu. Mechanika oddechu jest powiązana z ruchomością klatki piersiowej, ruchem żeber, mechaniką stawu żebrowo-kręgowego i powierzchniami stawowymi dla żeber, z praktyczną oceną wpływu różnych wzorców oddechowych na pozycję i ruch kręgosłupa.

Po południu uczestnicy korzystają z dysku Twist Disc i nagrań wideo, aby ocenić ustawienie ciała i zachowanie łańcucha kinetycznego. Analiza bada, czy wzorzec ruchu może być związany z ruchem nawykowym, ograniczeniem ruchomości stawów, wzmożonym napięciem mięśniowym, zaburzeniami ruchomości mięśniowo-powięziowej lub kompensacją w innym miejscu łańcucha kinetycznego. Wykorzystywane są również studia przypadków i wybrane przykłady ruchów sportowych, a następnie strategie korekcji ruchu i ponowna ocena. 

Niedziela rozwija proces oceny na bardziej zaawansowanym poziomie. Wykorzystując analizę ruchu opartą na nagraniach wideo, studia przypadków uczestników i wybrane przykłady ruchów sportowców, uczniowie uczą się szczegółowo analizować wzorce ruchu i odróżniać ograniczenia ruchowe, ruch nawykowy od strategii kompensacyjnych w ramach łańcucha kinetycznego.

Następnie, aby dokładniej zbadać te wyniki, wykorzystuje się anatomię funkcjonalną, palpację i ocenę manualną. Uczestnicy badają, jak powtarzające się obciążenia mechaniczne, zmiany w ruchomości stawów, zwiększone napięcie mięśni, punkty spustowe i zmiany w ruchomości powięzi mogą wpływać na ruch, a także jak te informacje można przełożyć na bardziej zindywidualizowane strategie terapii manualnej, rozciągania i treningu.

Celem jest wyjście poza prostą identyfikację nieprawidłowego ruchu. Uczestnicy uczą się, jak go analizować, wyjaśniać anatomicznie, oceniać manualnie i stosować te informacje bezpośrednio w praktyce zawodowej. 

Drugi weekend koncentruje się na biodrze, miednicy i odcinku lędźwiowym kręgosłupa, ze szczególnym uwzględnieniem interakcji tych obszarów w łańcuchu kinetycznym. Uczestnicy zbadają, jak zgięcie i wyprost bioder, rotacja wewnętrzna i zewnętrzna, odwodzenie i przywodzenie wpływają na pozycję miednicy, ruch odcinka lędźwiowego i ogólne ustawienie ciała.

Weekend rozwija również głębsze zrozumienie rytmu lędźwiowo-miednicznego, przesunięcia miednicy, przednio- i tylnego pochylenia miednicy, rotacji miednicy, nutacji i kontrnutacji kości krzyżowej oraz segmentowej biomechaniki odcinka lędźwiowego. Anatomia funkcjonalna, palpacja i ocena ruchu są wykorzystywane w celu zrozumienia, jak asymetria lub ograniczenie ruchomości stawu biodrowego i miednicy może wpływać na ruchomość odcinka lędźwiowego i postawę, ból oraz wyniki sportowe.

Sobota rozpoczyna się od szczegółowego omówienia anatomii funkcjonalnej biodra, miednicy i odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Uczestnicy zbadają zginacze, prostowniki, przywodziciele, odwodziciele i rotatory stawu biodrowego, w tym sposób, w jaki te grupy mięśni współpracują podczas rotacji miednicy i przenoszenia ciężaru ciała. Szczególną uwagę poświęcimy sportom rotacyjnym, takim jak tenis, golf, narciarstwo i koszykówka, gdzie skoordynowany ruch biodra, miednicy i odcinka lędźwiowego kręgosłupa jest niezbędny do efektywnego przenoszenia siły.

Uczestnicy będą również zgłębiać biomechanikę odcinka lędźwiowego kręgosłupa oraz koordynację lędźwiowo-miedniczną, w tym pochylenie miednicy, przesunięcie miednicy na bok, ruchy ASIS i PSIS, nutację i kontrnutację kości krzyżowej oraz związek między ruchem miednicy a poszczególnymi segmentami odcinka lędźwiowego. W celu identyfikacji odpowiednich mięśni, punktów orientacyjnych w kościach i kręgosłupa szeroko stosowane są ćwiczenia palpacyjne, a anatomia funkcjonalna i typowe wzorce urazów są omawiane równolegle z oceną.

Sesja wprowadza również ważne zależności kliniczne dotyczące połączenia piersiowo-lędźwiowego, dysfunkcji mięśniowo-powięziowej oraz struktur nerwowych biodra i odcinka lędźwiowego. Stany takie jak meralgia paraesthetica (objawy nerwu skórnego bocznego uda) są wykorzystywane jako przykłady, aby zrozumieć, jak lokalna anatomia, podrażnienie nerwów i wzorce ruchu mogą na siebie oddziaływać, nie zakładając, że każdy objaw jest spowodowany przez pojedynczą strukturę. 

Niedziela ma charakter głównie praktyczny i koncentruje się na zastosowaniu wyników oceny z pierwszego dnia do terapii manualnej, rozciągania i palpacji bólu. Uczestnicy nauczą się oceniać wzmożone napięcie mięśniowe, punkty spustowe, ruchomość powięzi i ograniczenia ruchu w obrębie biodra, miednicy i odcinka lędźwiowego kręgosłupa, a także jak te wyniki można powiązać z łańcuchem kinetycznym obserwowanym podczas ruchu.

Szkolenie praktyczne obejmuje rozciąganie, terapię punktów spustowych, masaż tkanek głębokich oraz techniki manualne mające na celu poprawę mobilności i redukcję nadmiernego obciążenia mechanicznego. Zamiast stosować te same techniki u każdej osoby, uczestnicy wykorzystają ocenę ruchu, palpację i anatomię funkcjonalną, aby dobrać bardziej odpowiednią strategię leczenia dla danej osoby.

Wzorce ruchowe wprowadzone podczas pierwszego weekendu pozostają ważnym punktem odniesienia. Uczestnicy porównają to, co obserwują podczas ruchu, z tym, co obserwują manualnie, a następnie wykorzystają te informacje do opracowania bardziej spersonalizowanego zestawu umiejętności masażu i terapii manualnej dla kompleksu biodrowo-miedniczo-lędźwiowego. Celem jest połączenie analizy ruchu, segmentarnej oceny odcinka lędźwiowego, palpacji i terapii manualnej w jeden praktyczny proces rozumowania klinicznego.

Trzeci weekend koncentruje się na kręgosłupie piersiowym, mechanice oddychania, ruchu łopatek i kręgosłupie szyjnym, łącząc umiejętności oceny nabyte podczas pierwszych dwóch weekendów. Uczestnicy będą badać, jak ruchomość klatki piersiowej i ruch żeber wpływają na oddychanie, jak łopatka oddziałuje na klatkę piersiową oraz jak te zmiany mogą wpływać na ruch szyi, postawę i wyniki sportowe.

Ocena oddechu jest pogłębiana poprzez płytkie oddychanie klatką piersiową, głębokie oddychanie klatką piersiową, oddychanie brzuszne i oddychanie przeponowe, uwzględniając związek między ruchem klatki piersiowej, przeponą a strefą apozycji (ZOA). Ponownie wykorzystano analizę wideo z pierwszego weekendu, aby uczestnicy mogli powiązać wzorce oddechowe i ruchomość klatki piersiowej z rzeczywistym ruchem, postawą i łańcuchem kinetycznym.

Sobota rozpoczyna się szczegółową anatomią funkcjonalną i biomechaniką kręgosłupa piersiowego, żeber, łopatki i kręgosłupa szyjnego. Uczestnicy zgłębią mechanikę stawów międzywyrostkowych odcinka piersiowego oraz połączeń żebrowo-kręgowych, ruch żeber podczas oddychania, rotację i wyprost klatki piersiowej oraz wpływ zmian ruchomości klatki piersiowej na położenie łopatki, ruch barku i ustawienie odcinka szyjnego.

Następnie przeprowadzana jest praktyczna ocena mechaniki oddechu, w tym płytkiego i głębokiego oddychania klatką piersiową, oddychania brzusznego, oddychania przeponowego oraz mechaniki związanej z ZOA. Uczestnicy zbadają, jak różne wzorce oddechowe mogą zmieniać położenie klatki piersiowej, ruchomość klatki piersiowej i ustawienie postawy, a także jak te zmiany mogą wpływać na barki i kręgosłup szyjny poprzez łańcuch kinetyczny.

Podczas sesji analizowane są również wzorce ruchowe obserwowane u sportowców wyczynowych, a w szczególności rola odcinka szyjnego kręgosłupa i górnej części klatki piersiowej podczas rotacji, przyspieszania i złożonych ruchów sportowych. Wzorce posturalne, takie jak postawa kifotyczna i skolioza funkcjonalna, są oceniane łącznie z ruchomością klatki piersiowej, mechaniką łopatek i oddychaniem, a nie wyłącznie jako statyczne pozycje posturalne. 

Niedziela koncentruje się na praktycznej ocenie kręgosłupa piersiowego, kompleksu barkowego i odcinka szyjnego. Uczestnicy porównują obserwację ruchu na wideo z funkcją mięśni, zakresem ruchu, palpacją i mechaniką oddychania, aby ustalić priorytet dalszej praktyki.

Techniki tkanek miękkich i mobilizacja LVLA bez impulsu są dobierane do celu, kompetencji uczestnika i indywidualnej odpowiedzi. HVLA omawia się koncepcyjnie dla porównania mechaniki; program nie uczy praktycznej manipulacji kręgosłupa z impulsem.

Zakończenie programu trzech weekendów łączy Dynamiczną Ocenę Postawy, anatomię funkcjonalną, ocenę oddychania, łańcuch kinetyczny i palpację. Uczestnicy uzasadniają kontakt, kierunek i obciążenie oraz ponownie sprawdzają to samo zadanie w podobnych warunkach.